In Memoriam Frits Rabe

In Memoriam

18 oktober 1931                               Frits Rabe                              12 oktober 2017

Een oud-kampioen van Nederland is niet meer. Een man wie zijn hart aan de wielersport had verpand, zijn ziel, zijn zaligheid, alles was wielersport. Frits Rabe, de joviale Amsterdammer. Ooit een  hele rappe in het vaderlandse peloton. Fietsen was een dermate groot deel van zijn leven geworden, dat toen hij door een knieoperatie (hij was de tachtig al gepasseerd toen!) een tijdje niet kon fietsen, hij dat in principe erger vond als het ongemak van het letsel zelf. Frits was wielrennen. In zijn jonge jaren behoorde hij bij de groep waar men landelijk wel degelijk rekening mee moest houden. Kon tempo rijden, was slim en had een heel venijnig eindschot in de benen!

Ook zoon Rob besteeg het stalen ros en had aan zijn vader een schoolvoorbeeld, een supporter en een kenner waar het betrof de voortgang van Rob zijn kunnen. Frits was een rustig mens met een groot hart. Stond open voor alles en iedereen, zeker als het binnen ‘zijn’ wielerwereld bleef. En eenmaal op zijn praatstoel kon je je borst ook nat maken. Verhalen kende hij en vertelde hij ook graag. Het bracht hem weer terug in zijn bewogen wielercarrière. Want uiteindelijk pronken er bijzonder fraaie uitslagen op zijn palmares, inclusief Nationale titels.

Frits had in later jaren ook weer heel veel op met de jonge, aanstormende generatie. Hij wilde zijn kennis graag overbrengen. Zo was hij bij het Zaanse DTS een aantal jaren ploegleider en trainer en werd hij door de ‘jonge honden’ op handen gedragen. Hij immers kende het spelletje door en door. Hij had zijn sporen meer dan verdient. Elk klapje van de zweep kende hij. Dan komt die zo gevreesde ziekte op zijn pad en begint hem langzaam te slopen. Frits moet noodgedwongen stoppen met ‘bezig zijn’. Hun zo geliefde stekkie in de vrijheid van Oostzaan, hun mooie tuin, hun leven eigenlijk, moeten Frits en zijn vrouw opgeven. De geest van Frits blijft heel lang scherp, zoals zijn vrienden dat van hem gewend zijn, maar zijn lichaam wat zoveel had meegemaakt op het gebied van strijd leveren, moest langzaam maar zeker kleur bekennen, en bleek te lange leste de wil van Frits de baas te zijn. Frits verloor, iets wat normaal gesproken niet in zijn woordenboekje voor kwam. Een strijdlustige kerel moest de pijp voorgoed aan maarten geven.

Het ga je goed Frits in de wielerhemel.

Namens de Zaanlandse Wielerclub DTS

Gerrie Hulsing

Author: DTS

Share This Post On